હાસ્ય દરબાર

ગુજરાતી બ્લોગ જગતમાં રોજ નવી જોક અને હાસ્યનું હુલ્લડ

Category Archives: હાસ્ય લેખ

ફાળો !

“નિજ” ડો. વિરેન્દ્ર ડોલાસિયા રાજકોટ.

ધોરણ ૭ : ગુજરાતી : પ્રકરણ ૧ મેળામાં..

હું પ્રાથમિક શાળામાં ભણતો ત્યારે અમારા વર્ગ શિક્ષકે એકવાર ક્લાસમાં જાહેરાત કરી કે આવતીકાલે બધાય ૨૫ પૈસા લેતાં આવજો.. ફાળા માટે આપવાના છે..

અમે નાના હતાં ત્યારે ગામડામાં ચગડોળને ફજેત ફાળકો કહેતાં.. મને ફાળો એટલે શું એ ખબર ન્હોતી.. મને એમ કે ફજેત ફાળકામાં સૌને બેસાડવાના હશે..

ઘરે જઈને મેં મમ્મીને વાત કરી કે આવતીકાલે ૨૫ પૈસા ફાળકામાં બેસવા માટે આપવાના છે.. તો મમ્મીએ મને બીજા દિવસે સ્કૂલે જતી વખતે ૨૫ પૈસા આપ્યા જે મેં સ્કૂલે જઈને હરખાતા હરખાતા મનમાં ફજેત ફાળકામાં બેસવા મળશે એવાં ભાવે વર્ગશિક્ષકને આપી દીધાં.. ત્યારબાદ ૪-૫ દિવસ થઈ ગયા.. પણ કોઈ ભોજ્યો ભાઈય ફજેત ફાળકામાં બેસાડવા ના લઈ ગયું.. એટલે મેં મમ્મીને એક દિવસ કહ્યું કે અમને ફાળકામાં બેસવા લઈ ના ગયા.. તો મમ્મી કહે તું વર્ગશિક્ષકને પૂછી જોજે..

બીજે દિવસે મેં સ્કૂલે રીસેસ પડી કે તરત જ ટીચરને પૂછયું કે બેન તે દિવસે ૨૫ પૈસા ફાળકામાં બેસવા માટે આપ્યાં હતાં તો ક્યારે બેસાડવાના છો..?? તો ટીચર અને મારી આજુબાજુમાં ઊભેલા છોકરાઓ સૌ હસવા લાગ્યા.. ટીચર કહે એલા, ઈ પૈસા તો શહીદોના ફાળામાં આપવાના હતાં.. એટલે તેમાં આપ્યાં..!!

મને બહુ શરમ આવી તે દિવસે.. બધા મારી પર હસ્યાં..

પણ ફાળો શબ્દ મને કાયમ માટે યાદ રહી ગયો.

શ્રીમતીજીનો ટહુકો

શ્રીમતીજીએ ટહુકો કર્યો…

આજે મને હસવું આવ્યું. મેં કહ્યું તમારા બાપાએ હસમુખી નામ પાડ્યું છે..એટલે એ કામ કેમ છોડાય?

પણ પૂછો તો ખરા..કેમ હસવું આવ્યું?…હા..લો  બોલો .

મને તમારા ઉપર હસવું આવ્યું…હું આલ્બમ જોતી હતી, તમે કેવાં પટિયાં પાડી વટ કરતા હતા..ને આજે?

શું આજે?..હું બોલ્યો

માથે ટકો થઈ ગયો છે…કાર્ટુન લાગો છો…મારા સસરા કહેતા હતા કે હસમુખી જોજે..આ ભોળો છે..કોઈ ચોટલી કાપી ના જાય.

જુઓને મેં ચોટલી જ રહેવા ના દીધી…સસરાજી ખૂબ ખુશ થતા હશે…નઈં

તેમની ખુશી જોઈ..અમે ટાલ પર હાથ ફેરવતા હસ્યા.

શ્રીમતીજી કહે..કેમ હસ્યા ..ખીજાયા નહીં.

મને પણ મારા સસરાની વાત યાદ આવી…

કઈ? ..ઈંતજારીથી હસમુખીએ પૂછ્યું.

મારા સસરાએ લગ્ન થયાં ત્યારે મને કાનમાં કહેલું કે..મારી આ હસમુખી ઐશ્વર્યા રાયના લીંબુડા જેવી નાની નાજુક છે..જો જો કરમાય ના જાય.

હસમુખી કહે હું હતી જ ને?..

તે હમણાં મેં તારો ફોટો મોકલ્યો..એપ્સ પર તો કહે..આટલી બધી સંભાળ રાખવાની ના હોય…

તમે તો લીંબુને બદલે તરબૂચ બનાવી દીધી..આવી બે દરકારી ના ચાલે!

મારા સસરાએ મને તતડાવી કાઢ્યો…હસમુખી ખડખડાટ હસી પડી…

કહેવત સાચી લાગે છે કે ટાલિયા હોય તેની બુદ્ધિ વધુ ખીલે છે.

તા.ક..આમાનું અમારે ઘેર કશું લાગું પડતું નથી, લાગતા વળગતાઓએ નોંધ લેવી.

– રમેશ પટેલ (આકાશદીપ)

એલએલજી

સાભાર – ડો. વીરેન્દ્ર ડોલાસિયા

લગભગ વીસેક વરસ પહેલાંની વાત છે. સૌરાષ્ટ્રનાં એક નાનાં ટાઉનમાં હું જનરલ પ્રેક્ટિસ કરતો હતો. એક દિવસ એક ભાઈ મારી પાસે દવા લેવા આવ્યા. મને કહે કે સાહેબ, મને L. L. G. ની તકલીફ છે, એની દવા આપો. હું માથું ખંજવાળવા લાગ્યો કે માળું આ L. L. G. શું હશે?
મેં બે ત્રણ વાર મારી રીતે પૂછયું કે તમને શું તકલીફ થાય છે? પરંતુ એ દર વખતે L. L. G. ની જ તકલીફ છે, એવું બોલે. હવે હું મુંઝાયો કે મારે આને શું દવા આપવી? એની તકલીફ સમજાતી નથી તો મારે કઈ દવા લખી આપવી? અંતે મેં એને પૂછયું કે સારું આ તમારી L. L. G. ની તકલીફ ક્યારે વધે ને ક્યારે ઘટે? ત્યારે એણે મને જણાવ્યું કે સવારે ઊઠું ત્યારે વધુ હોય. ઉપરાઉપરી છીંક ચાલુ થઈ જાય અને નાકમાંથી પાણીની ધાર વહેવા લાગે!!
અરે તારી ભલી થાય!! હવે મને સમજાયું કે એને એલર્જીની તકલીફ હતી. મનમાં તો મને બહુ હસવું આવ્યું, પણ હસવું રોકીને એ ભાઈને દવા આપી રવાના કર્યા. એમનાં ગયાં પછી મારાં દવાખાનામાં બેઠાબેઠા મને ખડખડાટ હસવું આવી ગયું. હજી પણ જ્યારે કોઈ એમ કહે કે મને એલર્જી છે ત્યારે મને પેલા L. L. G. વાળા ભાઈ અચૂક યાદ આવી જાય.

માતૃભાષા ભુલાય ખરી ?

સામાન્ય સંજોગોમાં એવું બને તો નહિ જ કે કોઈ ઈસમ પોતાની માતૃભાષાને ભૂલી જાય !  હા, કેટલાક એવા વિશિષ્ઠ સંજોગો હોઈ શકે; જેવા કે બાળક પોતાની માતૃભાષા બરાબર બોલતાં પણ શીખ્યું ન હોય અને સંજોગોવશાત્ તેનો ભાષા સાથેનો સંપર્ક તૂટી જાય અથવા માણસ દીવાનું થઈ જાય અને ચૂપકીદી ધારણ કરી લે. જોકે એ દિવાની વ્યક્તિ કોઈક વાર લવારા કે બબડાટ કરવા માંડે તો ઘણું કરીને પોતાની માતૃભાષામાં જ કરશે.

આજે હું ઉપસ્થિત છું, આપ સૌ વાચકો સમક્ષ અનૌપચારિક એવા ગમ્મતમજાકમાં કરેલા એક પ્રયોગ સાથે !

વાત આમ હતી.

એ દિવસોમાં હું બકરાની જેમ તમાકુવાળાં પાન ચાવવાના વ્યસનમાં સપડાએલો હતો. અમદાવાદ ખાતેના મારા  યજમાનને ત્યાં સવારનો નાસ્તો પતાવીને લટાર મારવા જવાના બહાને નજીક્માંના એક મદ્રાસીની પાનની દુકાને જઈ ચઢ્યો હતો. દુકાન ઉપર સોળેક વર્ષનો છોકરો બેઠેલો હતો. મેં તેને કહ્યું, ‘વન્નુ બિડા પોયલે.’, જેનો ગુજરાતી ભાષામાં અર્થ થતો હતો : ‘એક તમાકુવાળું પાન.’

પેલા છોકરાએ મને તેનો હમવતની ભાઈ સમજીને અહોભાવથી મારી સામે જોઈને મારું પાન બનાવવાનું શરૂ કર્યું. તેણે મને હિંદીમાં જ પૂછ્યું, ‘આપ મદ્રાસ(ચેન્નાઈ)સે હૈં ?’

મેં તામિલમાં જ જવાબ વાળ્યો, ‘આમામ (Aamaam)- હા’. વળી મેં આગળ હાંક્યું, ‘નાલ કુણ્ડે સાપડી ઈરગે ઈણ્ણપ્પા પરિયમગેલે !’

તેણે પાન ઉપર કાથાની ડંડી ફેરવવાનું અટકાવતાં આશ્ચર્યસહ મને હિંદીમાં જ કહ્યું, ‘સાબ, જરા ફિરસે બોલિયે.’

મેં મારા એ જ વાક્યનું પુનરાવર્તન કર્યું.

‘આપ બોલતે તો તામિલ હી હૈ, પર મેરી સમજમેં ક્યોં નહિ આતા ? અભી થોડી દેરમેં મેરે પિતાજી આએંગે, આપ ઉનસે બાત કરના. વો યહાં ગુજરાતમેં અપને તામિલભાઈસે બાત કરકે ખુશ હો જાએંગે.’ પરંતુ તેને શંકા તો હતી જ કે હું તામિલ નહિ, પણ કોઈક ભળતી ભાષા જ બોલું છું. તેણે મને અજમાવવા માટે તામિલ ગિનતી (આંક) બોલવાનું કહ્યું.

મેં તો કડકડાટ એકથી દસ સુધીની સંખ્યાઓ બોલી નાખી : વન્નુ, રંડ, મુણ, નાલ, અંચી, આર, એળ, એટ, ઉમ્બત, પત્ત.’

‘બિલકુલ સહી ! આપ તામિલ હી બોલતે હૈં !’ તેણે મારી સાચી ગિનતી સાંભળીને સંતોષ વ્યક્ત કર્યો.

પણ વળી પાછો તે વહેમાયો અને હું અગાઉ જે બોલ્યો હતો તે ફરીથી બોલવાનું મને કહ્યું. આ વખતે તેણે મને ધીમેધીમે એકએક શબ્દ છૂટો પાડીને બોલવાનું કહ્યું. તે કોઈ પણ રીતે મારા એ કથનને સમજવા માટે ઉત્સુક હતો.

મેં મારા એ જ કથનને ધીમેધીમે કહી સંભળાવ્યું, ‘‘નાલ કુણ્ડે સાપડી ઈરગે ઈણ્ણપ્પા પરિયમગેલે !’

એ બિચારો માથું ખંજવાળતો જ રહ્યો. મેં ફરી વાર એ જ કથનને બોલી બતાવીને વધારામાં ઉમેર્યું : ‘વેલાયુથમ પાલયમ ઊક્કારંગો વાંગો પો ઊટકાર’

‘બિલકુલ સહી સાબ, આપ તામિલ હી બોલતે હૈં. જૈસે કિ ‘ઊક્કારંગો’કા મતલબ હોતા હૈ ‘આઓ’, ‘વાંગો’કા મતલબ હોતા હૈ બૈઠો, વૈસે હી ‘પો’ યાને કે ‘જાઓ’. પર આપ અભી પહેલે જો બોલે ઉસમેં ‘વેલાયુ’ જૈસા વો જરા ફિરસે બોલના.’

મે કહ્યું, ‘વેલાયુથમપાલયમ.’

એને બિચારાને ક્યાં ખબર હતી કે તે અંગ્રેજીમાં સત્તર અક્ષરવાળા તામિલનાડુ રાજ્યના કોઈ શહેર કે ગામનું એ નામ હતું : ‘Velayuthampalayam.’

હું ૧૯૫૯ની સાલમાં એસ.એસ.સી. પછી તરત જ હાર્ડવેરના ધંધાની જાણકારી મેળવવા માટે મદ્રાસ ગએલો હતો અને એકાદ માસના રોકાણ દરમિયાન કેટલાક તામિલ શબ્દો શીખ્યો હતો. એ સાચા તામિલ શબ્દોની સાથે કેટલાક તામિલનો આભાસ ઊભો કરાવે તેવા ખોટા શબ્દો જોડીને હું પેલા છોકરાને ગૂંચવી રહ્યો હતો. હું સૂંઠના ગાંગડે ગાંધી (To be a grocer with just a single dry ginger !) બની બેઠો હતો !

વળી પાછો તેને અકળાવી નાખતાં એકી શ્વાસે હું એનું એ જ લાંબુંલાબું ફરી વાર બોલી ગયો હતો : ‘નાલ કુણ્ડે સાપડી ઈરગે ઈણ્ણપ્પા પરિયમગેલે વેલાયુથમપાલયમ ઊક્કારંગો વાંગો પો ઊટકાર – વન્નુ, રંડ, મુણ, નાલ, અંચી, આર, એળ, એટ, ઉમ્બત, પત્ત.’

અને એ બિચારાએ પોતાના હાથ ઊંચા કરતાં શરણાગતી સ્વીકારી લીધી હતી આ શબ્દોમાં કે ‘સાબ, મૈં આઠ સાલકા થા તબ હમ મદ્રાસસે ગુજરાત આ ગયે થે. પિછલે આઠ સાલસે હમ મદ્રાસ ગએ હી નહિ હૈ ! મુઝે લગતા હૈ કિ મૈં શાયદ મેરી માદરી જબાન તામિલ ભૂલ ગયા હું ! હાલાંકિ ઘરમેં સબ તામિલ હી બોલતે હૈં ફિર ભી મૈં પરેશાન હું કિ આપકી તામિલ મેરી સમજમેં ક્યોં નહિ આતી ?

એ છોકરાના પિતાજી આવી જાય અને મારું પોલ પકડાઈ જાય તે પહેલાં મેં તેને ‘પોઈતુ વારેન (આવજો)’ કહીને ચાલતી પકડી હતી.

સાથીઓ, અહીં ભલે મેં તામિલ ભાષા અંગેની ઘટના કહી સંભળાવી હોય, પણ એ કોઈ પણ માતૃભાષાને એટલી જ સરખી લાગુ પડે ! મેં પેલા છોકરાને તેની માતૃભાષા ભુલવાડી તો ન હતી, પણ તેને વ્હેમના વમળમાં એવો ઘૂમરીએ ચઢાવ્યો હતો કે તેણે કબૂલ્યું હતું કે તે તેની માતૃભાષા ભૂલી ગયો લાગે છે !

પરંતુ સામાન્ય સંજોગોમાં એવું તો કદીય ન બને કે કોઈ ઈસમ પોતાની માતૃભાષાને સાવ જ ભૂલી જાય !

-વલીભાઈ મુસા

ગ઼ાલિબના એક રમૂજી શેરમાંનું મરકમરક

મગર લિખવાએ કોઈ ઉસ કો ખ઼ત તો હમ સે લિખવાએ
હુઈ સુબ્હ ઔર ઘર સે કાન પર રખ કર ક઼લમ નિકલે (૫)

[ – ]

ગ઼ાલિબનો આ અતિમૂલ્યવાન શેર છે. આ શેરમાં ઉર્દૂનો અઘરો એકેય શબ્દ ન હોઈ તેના વાચ્યાર્થને પામવો તો અત્યંત સહેલો છે, પરંતુ આ શેરના ઇંગિત અર્થોને માણવાની મજા તો કંઈક ઓર આવશે. બીજો મિસરો તો ગમે તેવા ધીરગંભીર વાચકને પણ હસાવ્યા સિવાય રહેશે નહિ. માશૂક કહે છે કે પોતાની માશૂકા ઉપર અન્ય કોઈ પ્રેમીએ પ્રેમપત્ર લખવો હોય તો મારી પાસે લખાવે, હું તેનો લહિયો બનીને એ પત્ર લખી આપવા રાજીખુશીથી તૈયાર છું. કોઈ પણ પ્રેમી કે પ્રેમીઓને પ્રેમપત્ર લખી આપવાની સેવા આપવા હું વહેલી સવારથી જ કાન ઉપર કલમ ખોસીને મારા ઘરેથી બજારમાં નીકળી પડ્યો છું. કાન પાછળ કલમ ખોસી રાખવાની માશૂકની ક્રિયા આપણને સુથારીકામ કરતા મિસ્ત્રીઓની યાદ અપાવ્યા વગર રહેશે નહિ. એ લોકો પેન્સિલ ખોવાઈ ન જાય અને હાથવગી મળી રહે તે માટે તેમ કરતા હોય છે.

અહીં ભલે આપણે માશૂકની બાલિશ લાગતી આ હરકતને હસી કાઢીએ, પરંતુ તેમાંની માશૂકની ભારોભાર  ઘુંટાયેલી વેદનાને આપણે ઉવેખવી પડશે. અહીં માશૂકા ઉપરનો એવો કટાક્ષ છે કે તે પોતે તો પ્રેમપત્ર લખી શકતો નથી, પણ બીજાઓને પ્રેમપત્ર લખી આપીને હું આત્મસંતોષ મેળવી લઈશ. પોતે પ્રેમપત્ર લખી ન શકવાનાં સંભવિત બે કારણો હોઈ શકે. એક, પોતે માશૂકા તરફથી સતત અવહેલના પામતો હોઈ તેને હિંમત નથી થતી કે તે પત્ર લખીને વધુ અપમાનિત થાય; અને બે, પોતે પ્રેમપત્ર લખવામાં સંકોચ અનુભવે છે અને છતાંય તેની તુષ્ટિ માટે બીજાઓનો પ્રેમપત્ર લખી આપીને પોતે મનોમન સંતોષ મેળવી લે. વળી મારા મતે ત્રીજી સંભાવના એ પણ હોઈ શકે કે માશૂક અન્ય હરીફ પ્રેમીઓને એવો સંદેશો આપવા માગે છે કે ‘જુઓ, હું મારી માશૂકાનો ખરેખરો પ્રેમી હોવા છતાં તેને પત્ર લખી શકવાની હિંમત ધારણ કરી શકતો નથી અને તમારા લોકો માટે એ કામ કરી આપવાની હું તૈયારી બતાવું છું તે ઉપરથી તમારે સમજી લેવું ઘટે છે કે તમારે પ્રેમપત્ર લખવાનું દુ:સાહસ ન કરવું જોઈએ અને તમારે મારી માશૂકાથી દૂરી રાખવી જોઈએ.’ 

મિર્ઝા ગ઼ાલિબ (ગ઼ઝલકાર)

-વલીભાઈ મુસા (રસદર્શનકાર) 

સલાહ એરંડિયા જેવી છે …. સ્વ.વિનોદ ભટ્ટ

સલાહ એરંડિયા જેવી છે …. વિનોદ ભટ્ટ

એક માણસે એક મજૂરને બોલાવીને કહ્યું : ‘જો, આ પેટીમાં કાચની બાટલીઓ ભરેલી છે, એ મારા ઘેર પહોંચતી કરવાની છે. બોલ, શું મજૂરી લઈશ?’

મજૂરે જણાવ્યું : ‘તમે સમજીને જે કંઈ આપવું હોય તે આપજો.’

શેઠે કહ્યું : ‘અહીંથી ઘર સુધી પહોંચતાં રસ્તામાં હું તને અમૂલ્ય સલાહનાં ત્રણ સોનેરી વાક્યો કહીશ. મજૂરીના પૈસા તો બે કલાકમાં ખલાસ થઈ જશે, પણ આ સોનેરી સલાહ તો તારે જીવનભર કામમાં આવશે.’

આ સાંભળી ‘ભલે’ કહી મજૂરે પેટી માથે મૂકી ચાલવા માંડ્યું.

થોડી વાર ચાલ્યા પછી મજૂરે એ માણસને એમની વચ્ચે થયેલી શરતની યાદ દેવડાવી અને સોનેરી સલાહના પહેલા વાક્યની માગણી કરી. એ માણસે કહ્યું : ‘જો સાંભળ, ભરેલા પેટ કરતાં ખાલી પેટ વધારે સારું એમ કોઈ કહે તો વિશ્વાસ રાખીશ નહિ.’

🚶‍♂🚶‍♀થોડો રસ્તો કાપ્યા પછી મજૂરને એ માણસે કહ્યું : ‘હવે બીજી સલાહ સાંભળ. ઘોડા પર બેસવા કરતાં પગે ચાલવું સારું એમ કોઈ કહે તો એ વાતમાં વિશ્વાસ કરીશ નહિ.’

🚶‍♂🚶‍♀🚶‍♂પછી છેક ઘર સુધી પહોંચ્યા બાદ મજૂરે ત્રીજી સલાહ માગી ત્યારે એ માણસે 🙃હસીને જણાવ્યું : ‘મારી ત્રીજી સલાહ એ છે કે તારા કરતાં વધુ મૂર્ખ અને ડફોળ મજૂર આ ગામમાં રહે છે એમ કોઈ કહે તો એ માણસ પર વિશ્વાસ કરીશ નહિ.’🤷‍♂🤷‍♀

પેલા મજૂરે માથા પરની પેટી ઉંબરા પર જોરથી પછાડી ગંભીર અવાજે જણાવ્યું : ‘અને શેઠ, મારા તરફથી હવે આ એક સલાહ તમે પણ સાંભળી લો. આ પેટીમાંની એક પણ બાટલી સાજી રહી છે એમ તમને કોઈ કહે તો એ માણસ પર વિશ્વાસ કરશો નહિ.’😇😇🙂

મારા મતે ઉપરના કિસ્સામાં મજૂર કરતાં તેનો શેઠ વધુ બેવકૂફ કહેવાય. માત્ર આઠબાર આનાની મજૂરી બચાવવાના લોભમાં તેણે બાટલીઓને બદલે કાચનો ભંગાર મેળવ્યો.

(આપણે આ સ્પર્ધાત્મક યુગમાં શું કરી રહ્યા છીએ ? ??)

જોશ બિલિંગ્ઝનું વિધાન છે કે સલાહ એરંડિયા જેવી છે, જે બીજાને આપવી બહુ સહેલી છે પણ પોતાને લેવી ત્રાસદાયક રીતે કઠિન છે

વિનોદ ભટ્ટ 
(‘ઇદમ્ વિનોદમ્’ પુસ્તકમાંથી સાભાર)

વિરામ ચિહ્નો– જ્યોતીન્દ્ર દવે

મનુષ્યના આકારમાં જુદાં જુદાં વિરામચિહ્નો સંસારમાં ફરતા માલૂમ પડે છે. દરેક મનુષ્ય વિશિષ્ટ લક્ષણ અમુક વિરામચિહ્ન વડે સહેલાઈથી દર્શાવી શકાય. કેટલાંક મનુષ્યો મૂર્તિમાન આશ્ચર્યનાં ચિહ્નો જ હોય છે. એમનો સ્વભાવ, એમનું વર્તન, એમની વાતચીત એ સર્વ આપણને આશ્ચર્યકારક જ લાગે છે. અર્ધુ કાર્ય કરીને તેને છોડી દેનારા આરંભશૂરા સજ્જનો, કેવળ સંકલ્પો કરી, એ સંકલ્પની ફળસિદ્ધિ માટે ઉદ્યમ ન કરનારા સર્વ પુરૂષો અર્ધવિરામ જેવા કહી શકાય. કૌંસમાં મૂકવા લાયક મનુષ્યો પણ ઘણા છે. પોતાનો એક વાડો કરી તેમાં જ બંધાઈ રહી ત્યાંથી ડગલું પણ ન ચળનારા કૂપમંડુકો ઉપલા વર્ગના છે. અવતરણ ચિહ્ન (Inverted Commas)ની ગરજ સારે એવા મનુષ્યોમાં મોટે ભાગે લેખકો આવી જાય છે. બીજાના જ શબ્દો બોલનારા, બીજાના વિચારોનો પડઘો પાડનારા, વીરપૂજાના તત્વને સમજ્યા વગર મહાપુરૂષોનાં નામોનું અને શબ્દોનું સ્થળે સ્થળે ઉચ્ચારણ કરનારા માનવ અવતરણ ચિહ્નો ઓછાં નથી. પૂર્ણવિરામ એ પરમેશ્વરનું પ્રતીક કહી શકાય.

આ સર્વ વિરામચિહ્નોમાં ભયંકરમાં ભયંકર પ્રશ્નચિહ્ન છે.

( એની પર ક્લિક કરી, વેબ ગુર્જરી પર આખો લેખ માણો.)

???????

ઉનાળામાં દ્વિચક્રી પર સ્થાનગ્રહણ

સાભાર – શ્રી. ઉત્તમ ગજ્જર 

       ભદ્રંભદ્રી ભાષામાં ઉપરના શિર્ષકનો અર્થ છે – ‘સમરમાં સ્કૂટર રાઈડ’  ! 

      કેટલો મસ્ત કોન્ટ્રાસ્ટ વંચાવ્યો ને? આમ લખવાનું કારણ એ કે, ગુજરાતના યુવાન વર્ગમાં અને  મોટા ભાગના ગુજરાતીઓમાં અંગ્રેજી માટે કોઈ આભડછેટ નથી. તેમને કદાચ ગુજરાતી લીપીમાં આ અંગ્રેજી શબ્દ સમૂહ તરત સમજાશે!

   આ શિર્ષક વાળો લેખ  ‘હળવે હલેસે’ લેખ શ્રેણીમાં હળવાશથી લખનાર શ્રી. અશ્વિન કુમાર ગાંધીજીએ  સ્થાપેલી ગુજરાતની પ્રથમ યુનિવર્સિટી ગુજરાત વિદ્યાપીઠમાં ‘પત્રકારિત્વ’ ( Journalisn) ના પ્રોફેસર છે. ‘હાસ્ય દરબાર’  પર અશ્વિન ભાઈ અજાણ્યા નથી.  એમનો બીજો એક લેખ આ રહ્યો.

AshwinKumar

હવે આ મસ્ત લેખ વાંચીએ…

halawe

અને ચપટીક સિરિયસ વાત…

વિકરાળ ને વિકટ માનવ જિદગીમાં
શ્રમ-તાપથી ઊભરતાં સુખ, ચેન, શાતા.

કાળઝાળ ગરમી માંથી શાતા મેળવવા આ કવિતા વાંચી શકાય !

વિનોદ ભટ્ટઃ સ્વર્ગલોકમાં – રમેશ તન્ના

સાભાર – શ્રી. પ્રભુલાલ મિસ્ત્રી, ઉત્તમ ગજ્જર

vbb

ગઈ કાલે યમરાજ પોતે વિનોદ ભટ્ટને લેવા આવ્યા. તેમના નિવાસસ્થાને પહોંચ્યા. મનોમન બોલ્યાઘોર કળિયુગમાં આ માણસધર્મયુગમાં રહે છે. કમાલનો માણસ લાગે છે !

વિનોદભટ્ટ તો જવા તૈયાર જ હતા. યમરાજાએ ધર્મયુગ કોલોની બહાર પાડો પાર્ક કરેલો. બન્ને ચાલતા ચાલતા સોસાયટીના ઝાંપે આવ્યા.

વિનોદ ભટ્ટ સોસાયટીના મુખ્ય ઝાંપે પાછા ફરીને ઊભા રહ્યા. પોતાનું ઘરસોસાયટીની શેરીઅન્ય બંગલાઓ જોતા રહ્યા. 

યમરાજા બોલ્યાઃ રહેવું છે હજી થોડાં વર્ષ ?

નાભઇલા નાહવે બહું થયુંકૈલાસ ગઇહમણાં નલિની ગઇ,તેમને મળવાની ઉતાવળ છે. જ્યોતિન્દ્ર દવેબકુલ ત્રિપાઠીતારક મહેતાનેય મળવું છે. અને જો યમરાજભાઈઅહીં આમેય બધુ સેટ થઇ ગયું છે. નવા હાસ્યલેખકો પણ ઉત્તમ લખતા થઈ ગયા છે. તેમના માટે પણ જગ્યા કરવી પડે. પછી વિનોદભાઇ કહે,” ચાલોતમતમારે… આપણે રેડી છીએ.”

યમરાજા કહેઊભા રહોમાવો ખાઇ લઉં.

 “હાએ પહેલું હો.. માવો ખાધા વિના વાહન ના ચલાવી શકાય,તો તમારે તો આવડો મોટો પાડો ચલાવવાનો છે. બાય ધ વેહમણાં સૌરાષ્ટ્ર બાજુ કામ બહું રહેતું લાગે છે.”

યમરાજા આંખો પહોળી કરીને કહેઅરેતમને કેવી રીતે ખબર પડી.

” ખબર તો પડી જ જાય ને. આ માવાની લત ત્યાંથી જ લાગે,અને તમારા દાંત પણ લાલ થઇ ગયા છે. આ તમારા પાડાને નથી ખવડાવતા ને ! “

યમરાજા હસી પડ્યાનાનાપાડો તો નિર્વ્યસની છે. લીલા ઘાસ વિના બીજું કશું ખાતો નથી. વિનોદભાઈ કહેઅમારા દેશના રાજકારણમાં દાખલ કરી દોબધુ ખાતો થઈ જશે.

એયને પછી તો વિનોદ ભટ્ટ પાડા પરયમરાજાની પાછળ બેસીને પહોંચ્ચા યમલોકમાં. યમરાજાએ વિનોદ ભટ્ટને ચિત્રગુપ્તને  સોંપતાં કહ્યું- આમનો હિસાબ-કિતાબ કરીને જ્યાં મોકલવાના હોય ત્યાં મોકલી દેજો.

*

 ચિત્રગુપ્તે મોટો ચોપડો કાઢ્યો.

 પૂછ્યુંનામ ?

 “વિનોદ”

 “કેવા ? “

 “એવા રે અમે એવા”

 “એમ નહીંજ્ઞાતિએ કેવા ?”

 ” અહીં પણ લોકશાહી છેઅહીં પણ જ્ઞાતિવાદ ચાલે છે? “

 “ભાઇઆખું નામ તો કહેવું પડે ને ! પૃથ્વીલોકમાં વિનોદ કુલ 67,583છે.”

 “વિનોદ ભટ્ટ હસીને કહે છેહવે 67,582 થઈ ગયા. મારું આખું નામ વિનોદ ભટ્ટ.”

         ચિત્રગુપ્તે ચોપડો ફંફોસવા માંડ્યો.

         બોલ્યો,” હિસાબમાં તો કિતાબો જ કિતાબો છે. આટલું બધું લખ્યું છે ?”

          “વધારે લખાઇ ગયું છેઓછું લખે એને જ સ્વર્ગ લોક મળે એવી કોઈ યોજના છે ?”

         ચિત્રગુપ્ત થોડો અકડાયોવિનોદભાઇજે ઓછું કે વધુ નહીંપણ ઉત્તમ લખે તેને સ્વર્ગ લોક મળે. ફેસબુક પર લખે એના માટે કડક ધોરણો છે. બાય ધ વેતમે તો લોકોને બહુ હસાવ્યા છે.”

 “વિનોદ ભટ્ટે ચિત્રગુપ્તના ખભા પર હાથ મૂકીને કહ્યુંજો દોસ્ત,લખવાનું કામ આપણુંહસવાનું કામ વાચકોનું.”

         ચિત્રગુપ્ત ગળગળો થઇ ગયાઃ સાહેબમેં પણ તમને બહુ વાંચ્યા છે.

આંખ મીંચકારીને વિનોદભાઈ કહે તો પછી હિસાબકિતાબમાં થોડું ધ્યાન રાખજો.

સાહેબતમારા જેવા હાસ્યવિદ્ સ્વર્ગલોકમાં આવે એ તો તેના ફાયદામાં છે. હાસ્ય વગરનું તો સ્વર્ગ પણ નકામું છે.

અચ્છા તો તું ગુણવંત શાહને પણ વાંચે છે એમ ને.. પણ એમને લાવવાની ઉતાવળ ના કરતો. દિવ્ય ભાસ્કરમાં એક સાથે બે કોલમો બંધ થાય તો તેમને તકલીફ પડે.

      સાહેબઆ બધુ તમારે ઉપરયમરાજાને કહેવું પડે. હું તો હિસાબનો માણસ. પૃથ્વીલોક પર જેવું કરો તેવું અહીં ભરો.  ચિત્રગુપ્ત (પોતાના) નાક પર આંગળી મૂકીને કહે છે હવે વિનોદભાઈ થોડી વાર મનમોહનસિંહ થઈ જજો. હું તમારો હિસાબ જોઈને તમને તમારું નવું સરનામું ફાળવી દઉં.

ચિત્રગુપ્તને વિનોદભટ્ટનાં હિસાબ કરતાં વાર લાગી એટલે વિનોદભાઇ કહેતમે યારહજી આ ચોપડા છોડતા નથી. કોમ્ય્યુટર લાવી દો ને… બધું ઓનલાઇન કરી નાખો.

         ચિત્રગુપ્તે ચશ્માં સરખાં કરતાં કહ્યું,”જીવભાઈએ માટે અનેક મિટિંગો થઇ ગઇ છે. ઠરાવો પાસ થઇ ગયા છેપણ છેવટે એવું નક્કી થયું છે કે મોદી અહીં આવશે ત્યારે એ જ બધું કરશેઆપણે ખોટી મહેનત કરવી.”

         વિનોદ ભટ્ટ હસતાં હસતાં કહે,”એ અહીં આવવાને બદલે તમને ત્યાં ના બોલાવી લે એનું ધ્યાન રાખજો…હવે મારો વિભાગ મને ફાળવી દો…

ચિત્રગુપ્ત હસતાં હસતાં કહે,” નર્કમાં જવું છે કે સ્વર્ગમાં ?”

         વારાફરતી બન્નેનો અનુભવ કરી શકાય તેવું કોઇ પેકેજ નથી ?

          “નાઅહીં અકાદમી-પરિષદ જેવું ના હોય. અહીં તો કોઇ એકમાં જ જવું પડે. તમારાં હાસ્યકર્મોને આધારે તમે સ્વર્ગલોકમાં જઇ શકો તેમ છો”

          “તો ભઇલાત્યાં લઇ લે. મારો કોલમ લખવાનો સમય જતો રહેશે તો દિવ્યભાસ્કરમાંથી સંપાદક ફોન કરી કરીને માથું ખાઇ જશે.”

          “તમે કહેતા હોય તોતેમને અહીં બોલાવી લઇએ.”

          “નાના. “

         બન્ને જણ વાતો કરતા હોય છે ત્યારે ચિત્રગુપ્ત પર વોટ્સએપ મેસેજ આવે છે. મેસેજ વાંચીને તે વિનોદભાઇને કહે છે,”તમને જ્યોતિન્દ્ર દવે વગેરે યાદ કરે છેજાઓસ્વર્ગલોકમાં સિધાવો.”

*

ચાર-પાંચ સૂરજ એક સાથે ઉગ્યા હોય એવું અજવાળું છેલતાઓ અને વનલતાઓઅનેક પ્રકારના છોડનાનાં-નાનાં પ્રકારનાં પુષ્પો,ફૂલ-ઝાડથી વાતાવરણ છલકાઇ રહ્યું છે. સુંદર અપ્સરાઓ ડીજેના તાલે નૃત્ય કરી રહી છે. ના ઓળખી શકાય તેવા એક સુંદર વૃક્ષ નીચે જ્યોતિન્દ્ર દવે આરામ ખુરશી પર સૂતા છેતેમની બાજુમાં બકુલ ત્રિપાઠી અરધા બેઠા અને અરધા સૂતા છેતારક મહેતા પાન ખાતાં ખાતાં ઝાડની ડાળી પર લગાડેલા હીંચકા પર ઝૂલી રહ્યા છે.

          “આવોવિનોદ આવો,” જ્યોતિન્દ્ર દવેએ વિનોદ ભટ્ટને આવકાર્યા.

         બધાંને વંદન. તમને બધાને એકસાથે આ રીતે સ્વર્ગલોકમાં મળીને આનંદ થયો. વિનોદ ભટ્ કહે છે.

          ” અહીં આવીને તમે યુનિયન કરી નાખ્યું છેવિનોદ ભટ્ટે તારક મહેતાની બાજુમાં સ્થાન લેતાં પૂછ્યું.”

નર્કમાં સ્વર્ગનો અને સ્વર્ગમાં પણ નર્કનો અનુભવ કરી શકાય એટલે સંચાલકોએ અમને હાસ્ય લેખકોને એક સાથે રાખ્યા છે.” જ્યોતિન્દ્ર દવે બોલ્યા.

 “વિનોદતમે બહું સૂકાઇ ગયા લાગો  છો ? ” બકુલ ત્રિપાઠીએ વિનોદભાઇના દેહ પર નજર કરતાં કહ્યું.

          “બકુલભાઇસૂકાઇ ગયો એટલે તો અહીં આવ્યોનહીંતર તો પૃથ્વીલોક પર જ ના રહેત પણ તમારી હાઈટ અહીં સ્વર્ગમાં પણ ના વધી હો બકુલભાઈ”

વચ્ચે થોડી વધી હતીપણ પછી તમે અહીં આવવાના હતા એટલે ઓછી કરી નાખી.. બકુલ ત્રિપાઠીએ હસતાં હસતાં જવાબ આપ્યો.

તારક મહેતાએ વિનોદ ભટ્ટના ખભા પર હાથ મૂકી કહ્યું,” સારું થયું તમે અમારી સાથે આવી ગયા. મજા આવશે હવે…!”

          “તે અહીં સ્વર્ગમાં મજા લેવી પડે છે અહીં તો પરમેનેન્ટ મજા નથી હોતી ?”

પહેલા એવું હતુંપણ ટીવીનાં કનેકન્શન લીધા પછી સ્થિતિ બદલાઇ છે.” જ્યોતિન્દ્રભાઇ બોલ્યા.

તારક મહેતા કહેબોરીસાગર કેમ છે ?

          “એકદમ મજામાં છે. તેમના નામે સાવરકુંડલામાં હોસ્પિટલ થઇ છે ત્યારથી તેમની તબિયત ફૂલગુલાબી રહે છે. ડોક્ટર રમેશ કાપડિયાએ શીખવાડેલું શવાસન દરરોજ 30 મિનિટ કરીને યમરાજાને દૂર રાખે છે. હમણાં 30-35 વર્ષ અહીં આવે તેમ લાગતું નથી!” વિનોદભાઇએ જવાબ આપ્યો.

એકાદો સારો હાસ્યલેખક તો ત્યાં રાખવો જોઈએ. જ્યોતિન્દ્ર બોલ્યા. પછી કહેજોકે બીજા ઉત્તમ કાર્ય કરી રહ્યા છે. મધુસુદન પારેખઅશોક દવેશાહબુદીન રાઠોડનિરંજન ત્રિવેદીલલિત લાડ,ઉર્વિશ કોઠારીઅક્ષય અંતાણીડો. નલિની ગણાત્રાજગદીશ ત્રિવેદીમંગલ દેસાઈ આ બધા લખી રહ્યા છે.

જ્યોતિન્દ્ર દવે બોલ્યાતમે મારા કરતાં પૃથ્વી પર બે વર્ષ વધારે રહ્યા. હું 78એ અહીં આવ્યો હતો તમે એંશીએ આવ્યા. આ તારક મહેતા 87માં વર્ષે આવ્યા હતા. બકુલ ત્રિપાઠી 77મેં આવ્યા. મધુસુધન પારેખ 85 વર્ષે હજી જામેલા છેઆમ તો રતિલાલ બોરીસાગરને 80થઇ ગયાં છે; પણ એ બન્ને શતાયુ થાય તેવી શક્યતા છે.

” નાનાબધા હાસ્યલેખકો અહીં ભેગા થાય એ ઉચિત ના કહેવાયથોડાને ત્યાં પણ રહેવા દો” બકુલ ત્રિપાઠી બોલ્યા.

ત્યાં  એક છોકરો દોડતો-દોડતો આવ્યોવિનોદ ભટ્ટ કોઈ કૈલાસબહેન અને નલિનીબહેન તમને યાદ કરે છે.

વિનોદ ભટ્ટ ઊભા થાય છેઉતાવળે પગલે જતાં જતાં બોલે છે,ઘણાં વર્ષે બન્નેને એકસાથે મળીશ.

ગોદડિયો ચોરો… લાલજી ને બદલે લાલુજી !!!!! …હાસ્ય …. ગોવિંદ પટેલ

“ મેં અમેરિકાથી ફોન કર્યો લાલજી ( રેડ ક્રિષ્ના નડવાણીજી) ને પણ ભારતીય ધુર (ધુળ-માટી) સંચાર(બી એસ એન એલ )ની કીરપાથી લાગી ગયો લાલુજીને .(લાલુપ્રસાદ યાદવ),

પછી જે સંવાદ થયો તે ગામઠી હિંદી ભોજપુરી ને મિકસ ઇંગલીસમાં માણો.

મેં ફોન જોડ્યો ૦૧૧૯૧૪૨૦૪૨૦૪૨0૧ ઘંટડી વાગી ટ્રીન…ટ્રીન…ટ્રીન..ટ્રીન..ટનટનટન….ટ્રીંન..

મેં  કહ્યું ” હલ્લો હલ્લો હલ્લો કોન સ્પીકીગ …..સામે બાજુથી હેલો કોન ભોંકતા સસુરવા “

હું તો હક્કા બક્કા રહી ગયો કે “આ ડોહા નડવાનીને પરધાન પદ કે રાસ્તર પતિ પદ ના મલ્યું એટલે પાગલ થઇ ગયો ને બિહારી લેંગ્વેંજના રવાડે ચઢિ ગયો કે શું ?

ત્યાં તો સામેથી ” ભેંસસુર જેવા અવાજે હટ…ફરરર..કોન ફોનવા પે ચૌટવા હૈ હરામી નામ નહિ બકતાવા.

મેં કહ્યું  “અમરિકાસે ગોદડિયાજી બોલ રહા હું આપ કોન લાલજી ઉફ આડવાની બોલ રહે હે “.

“ઉધરસે  આવાજ આઇ નહિં ભાઇ ગોઘરિયા મે આડવાની નહિ લાલુજી બોલ રહા હું.”

યે અડવાની ઓર યશવંત ઓર વો મુરલી કોપ ભવનમાં બેઇઠકે કબ લડુ આયેગા સોચ રહેં હૈ.

મેં કહ્યું નમસ્તે લાલુજી આપ કૈસે હે . હાવ આર યુ. રાબડીજી કૈસી હૈ.

લાલુજી બોલે સબ એકદમ મજેમેં હૈ.” મેં બાલિયા (વાલિયા)ડાકવન જૈસા બન ગયા હું જિસન લોગોંકે લિયે ભેંસોકા ચારા ખાયા વો બાહર મજેં કર રહેં હૈ ઓર મેં ભૈંસા બનકર જેલમાં ઢુંસ દિયા ગયા હું.

મેં કહ્યું “લાલુજી એક દિન સબકુછ ઠીક હો જાયગા ઓર આપકા લાલ ટેનવા ચમકવાગા.”

લાલુજી બોલે “બોલ અમરિકવામાં કેસનવા ચલ રહા હે. હમારે દોસતવા ડોંનલ્ડવા ટંપવા મઝેમાં હૈ કિ નઇં.

” વો ટ્રંપ્વા મિલે તો કેહના કિ ભાઇ યે લલુવા તેરા બડા બ્રધરવા હે જરા દિમાગવા લગાકે દેખુનવા કે હમરા ઓર

યે ટ્રપનવાકા મુખ મંડલ એક જૈસા દિખતા હૈ. ઉસકે ઓર હમરે શિરકે બાલ ભી …..

શ્રી ગોવિંદભાઈ પટેલ-જેસરવાકર ના બ્લોગ ”ગોદડીયા ચોરા” ની આ લીંક પર ક્લિક કરીને  આ આખી  મજાની હાસ્ય સભર પોસ્ટ વાંચો.